51

تنها به امید زودتر فرا رسیدن شب بعد صبح را میفهممو شب به امید دیرتر تابیدن صبح در میابم ....اینچنین است که خواب و شب شده آن چه به من یاری میکند تاب اوردن هستی را، به خواب هر کاری میتوان کرد در نهایت آزادی .

میتوانم فی المثل اگر دلم خواست به راحتی آسمانی را سبز و دریایی را بنفش کنم و یا در انتهای یک سفر ماه را بزرگتر از خورشید کشف کنم میتوانم برف روی کوه را زرد کنم یا آن نهال نحیف سر کوچه را درختی تناور ، میتوانم اینبار سازی را کامل فرابگیرم و صدایش را به پای ابر گمشده ای بپاشم من میتوانم همه چیز را به همه چیز تبدیل کنم همه غم ها را به شادی همه بی حوصلگی ها را هیجان و اینهمه نومیدی را امید . ...میتوانم حتی دستت را بگیرم و زمین را زیر پاهایمان حس کنم و در میان یک مکالمه روزمره هر چقدر که دلم بخواهد بی هیچ شرمی به چشمهایت خیره شوم و تو آزرده نباشی اینبار ...اما آه از این صبح ِ هر روز .

بهروز نصیبی

95/4